Brevet Populaire - Werchter-Paal

Normaal gezien dacht ik om op zaterdag 2 mei 2026 de BRM200 "Vicini del Nord" te rijden met vertrek in Geel. Spijtig genoeg overleed ondertussen mijn nonkel Willy en was er op deze dag de begrafenis.

Omdat ik toch een langere rit wou doen, besliste ik uiteindelijk om op vrijdag 1 mei 2026 een rit van de Randonneurs Leuven te rijden en deze op te dragen aan mijn nonkel Willy.

Eerst dacht ik het Brevet Populaire "Les sources de la Dyle" te rijden maar het werd uiteindelijk "Werchter-Paal".

Het vertrek was aan de parking op het Frans De Catplein.

Via de Hanewijk fietsbrug verliet ik al snel Werchter.

Rustige banen (wat een rode draad doorheen deze rit bleek) brachten me al snel aan het geboortehuis van Pater Damiaan in Tremelo.

In Baal werd ik voor het eerst geconfronteerd met fietsers die deelnamen aan "de Hel van het Hageland", een tocht die ook even op de planning stond.

Ik had echter eerder oog voor kunstzinnige elektriciteitskasten :-)

Aan de Balenberg was het een drukte van jewelste wegens jeugdwedstrijden. Gelukkig kon ik nog net door...

In Aarschot was het opletten voor wandelaars maar als iedereen wat rekening houdt met mekaar...

Ik stopte even aan het beeld "Demerdromen" van kunstenaar Maarten Ceulemans om van het zicht op Aarschot te genieten.

Langsheen de rustige Demer kwam ik in Langdorp terecht.

Iets verder zag ik de "Homo Natura" van Wilfried De Cock. Op deze plaats stond enkele jaren geleden nog een ander kunstwerk wat ik toen ook fotografeerde.

In Messelbroek zag ik een nieuwe kunstzinnige elektriciteitskast. Wie voelt zich geroepen om deze allemaal te fotograferen?

Ik werd opnieuw voorbijgereden door een grote groep fietsers en een iemand riep; "Knappe fiets!" Het blijft deugd doen ;-)

De eerste officieuze controle was in Zichem en wie Zichem zegt, zegt uiteraard "De Witte". Ik stopte bij "Wij Heren van Zichem" en nam een koffie (had niet genoeg cash geld voor ook nog een cola...). Ik blijf me toch steeds verbazen hoeveel verkeer er langs dit landelijk pleintje passeert...

Een vaste stop is ook steeds de Maagdentoren uit de veertiende eeuw waar je boven een schitterend uitzicht over de Demerstreek hebt.

De meanderende Demer katapulteert me steeds terug naar vroegere tijden waar alles veel eenvoudiger was...

En dan was daar die serieuze klim, de Grasbos/Poggio van Diest. Vroeger kickte ik hier op, nu wat minder...

Vanaf hier kwam ik in minder bekend gebied al ben ik ooit al wel eens aan de luchtmachtbasis van Schaffen gepasseerd.

Aan molens moet ik ook steeds stoppen dus wanneer ik de "Verloren Kostmolen" zag... Wat me bij het opzoeken steeds opvalt, is hoe dikwijls deze molens wel niet gedemonteerd zijn en op een andere plaats heropgebouwd.

Het was nu rustig cruisen en toen ik aan de Paalse Plas in Beringen kwam, keek ik mijn ogen nogal uit! Prachtig is het hier en ik kom zeker nog eens terug om te wandelen.

Via een kleine omweg arriveerde ik aan de tweede officieuze controle, Fietscafé Surplas. Ik zat nu min of meer halfweg en dus besloot ik om hier ruimschoots de tijd te nemen om wat te eten en drinken. Het terras buiten zat bomvol dus zat er niets anders op dan binnen te gaan. Op zich niet erg want de zon scheen nu ongenadig en ik kon me hier vergapen aan de vele wielertruitjes en Tour de France fiets van Tim Wellens.

Ik bestelde een koffie, cola en croque monsieur. Door de drukte en omdat iedereen tegelijk eten bestelde, was het even wachten maar het was de moeite waard. Zeer lekkere boterham en de kaas/ham waren vers!

Het ging nu opnieuw richting Schaffen, Meldert en Zelem.

Het Webbekoms Broek is ook een gebied dat al even op mijn lijstje van te bezoeken plaatsen staat. Dit is een gecontroleerd overstromingsgebied van 240 hectare dat de bewoners in de Demervallei beschermt tegen wateroverlast.

De laatste officieuze stop was in Scherpenheuvel maar wegens de 1 mei-viering was het hier over de koppen lopen. Geen drankpauze dus :-(

Iets voorbij Schoonderbuken sloeg het noodlot toe; een volslagen gek op een speedpedelec maaide enkele wandelaars en mezelf van de weg met een valpartij tot gevolg. Voor we het beseften, was de vogel gaan vliegen! Blijkbaar was het eerste wat ik zei: "Mijn fiets!" Qua verwondingen viel het enigszins tegen: scheenbeen open en bloedende linkervoet.

Ook mijn linkerschoen was stuk en dit was erg vervelend want er stonden nog wat klimmeters op het menu. Niets aan te doen en dus ging ik geblust verder op weg.

De beklimming van de Houwaartberg (?) was de laatste klim van de dag en hier kreeg ik het toch even moeilijk...

Tussen Nieuwenrode en Wezemaal reed ik een klein beetje verkeerd, mede omdat de concentratie er niet meer was.

Even dacht ik nog te stoppen in Wezemaal maar was bang dat ik moeilijk opnieuw in gang ging geraken...

Uiteindelijk arriveerde ik nog vrij probleemloos in Werchter. Over de 110 km had ik, rustpauzes niet inbegrepen, er vijf uur over gedaan. Met rustpauzes kwam ik op zeven uur uit.

Los van de val heb ik echt genoten van deze rit; veel rustige baantjes, mooie zaken onderweg en plaatsen waar ik nog nooit geweest was. Bedankt, Randonneurs Leuven!