Frontroute 14-18
Voor het derde jaar op rij verblijven we nu in het fantastische Hof Ter Heebeke in Stavele en dit jaar had ik besloten om eens een lange fietstocht te doen.
De Icoonfietsroutes stonden al even op mijn radar en ik had eigenlijk de keuze tussen de Kustroute van 95 km of de Frontroute 14-18 van 102 km. Gezien mijn interesse in de Eerste Wereldoorlog viel mijn keuze op deze laatste.
Het vertrek was in Nieuwpoort en dus vertrokken mijn partner en ik al vroeg met de wagen naar de buurt van het vertrekpunt. Ik zou dan naar het einde toe een seintje te geven om me in Mesen te komen ophalen.
Om 8.48 uur vertrok ik aan de IJzermonding in Nieuwpoort voor een rit met heel wat geschiedenis.
Ik nam ook onmiddellijk een foto van mijn eerste icoon voor de iCONS Challenge; de IJzermonding.
Na wat over de promenade gereden te hebben, ging het langs de Kaai richting het Koning Albert I-monument. Hier heb ik heel wat tijd verloren om de juiste weg te vinden. Bij een vorige rit die hier passeerde, had ik hetzelfde probleem. Ofwel kijk ik steeds over het bordje maar ik zag het gewoon niet.
Ik nam hier mijn tweede icoonfoto en vond uiteindelijk de juiste weg richting knooppunt 8 en het kanaal Plassendale-Duinkerke.
Aan het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke sloeg ik linksaf het mij niet onbekende Frontzate. Spoorlijn 74 is de vroegere treinverbinding tussen Kaaskerke (bij Diksmuide) en Nieuwpoort-Bad.
In Ramskapelle passeerde ik langs de oude stationsruïne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog deed het dienst als observatiepost langs de versterkte spoorlijn. Bij de ruïne herinnert het kunstwerk Verbroedering 25-12-1914 van William Livermore aan het Kerstbestand van 1914.
Over het gravel rijdend mijmerde ik over wat er hier vroeger allemaal gebeurd was tot ik verschrikt opmerkte dat ik te ver was gereden... Gelukkig niet al te ver en vond al snel mijn weg langs de IJzer.
Vorig jaar hadden we in Oud-Stuivekenskerke nog een bezoek gebracht aan het Onze-Lieve-Vrouwehoekje om het monument ter ere van de gesneuvelde Karabiniers-Wielrijders tijdens WO I te bezoeken.
Ook nu leek het me een geschikte stopplaats. Na iets meer dan een uur stonden er 23 km op de teller en dus was het tijd om iets naar het thuisfront te sturen.
Op weg naar Diksmuide passeerde ik de Dodengang waar je wel heel stil wordt. Zelf ben ik er nu niet gestopt omdat we het vorig jaar al bezocht hadden maar neem hier zeker en vast eens de tijd om het museum en de Dodengang te bezoeken!
Icoon 3: de IJzertoren! Je kunt er voor of tegen zijn maar op mij maakt deze plek steeds indruk.
Het was aangenaam fietsen langs de IJzerdijk al begon de warmte toch stilaan zijn tol te eisen.
Aan De Boot is het steeds lachen met de bordjes en "kunstwerken". De "Col TisNatInDeBroeken" is een humoristisch en fictief wielersomhoogje bij vzw De Boot aan de Drie Grachten in Merkem (Houthulst) in de Westhoek. Het verwijst naar een namaakbord van de Tourmalet met een stijgingspercentage van 7%, een knipoog naar het gelijknamige huisbier met 7% alcohol.
Van hieruit ging het richting Merkem en... Madonna! Ik kon uiteraard niet nalaten om hierover een post op Facebook te zetten :-)
Iets verder werd het opnieuw serieuzer met het British 34th Division Memorial. Het gedenkteken herinnert aan de artillerie- en genietroepen van de 34ste Britse divisie en de rol die ze hier speelden tijdens de gevechten van oktober-november 1917 (Derde Slag bij Ieper). Het wil vooral herinneren aan de zware omstandigheden waarin deze artillerie- en genietroepen moesten opereren om de Broenbeek over te steken.
In Poelkapelle reed ik aan het Guynemer monument even verkeerd. Dit monument is een eerbetoon aan de Franse piloot Georges Guynemer. Hij is met 53 overwinningen terecht een pionier in de oorlogsluchtvaart. Op 11 september 1917 haalden Duitse troepen Guynemer neer boven Poelkapelle. Zijn lichaam werd nooit teruggevonden...
De maag was nu al een tijdje aan het knorren en dus stopte ik na zowat 62 km en 2.46 uur fietsen aan De Oude Kaasmakerij in Passendale. Ik dronk er een koffie en cola en verorberde ook een zeer lekkere croque madame. Ook vulde ik hier mijn drinkbus opnieuw bij want de hitte sloeg ongenadig toe en dus was het zaak om voldoende te drinken!
Bij het vertrek was ik blijkbaar niet goed wakker en reed even verkeerd maar dit werd gelukkige snel rechtgezet...
Vrij snel kwam ik aan Icoon 4: Tyne Cot Cemetery. Wat kun je in hemelsnaam over deze plaats zeggen? Op een oppervlakte van 34.941 m² liggen meer gesneuvelden begraven dan op elke andere Britse militaire begraafplaats op het Europese vasteland. Hier staan laat je je echt nietig voelen...
In het centrum van Zonnebeke heb ik letterlijk rondjes gedraaid. Ik vond de juiste weg maar niet...
Tot mijn grote verbazing reed ik plots door het Passchendaele Memorial Park. Wanneer je tijd genoeg hebt, moet je zeker en vast het Passchendaele Museum bezoeken wat wij vorig jaar deden.
Iets verder kwam ik op de Lange Dreve langs het voor mij onbekende Polygon Wood Cemetery met Cross of Sacrifice maar vooral het 5th Australian Division Memorial. Je ziet een dreef, vervolgens een trap met daarboven een obelisk. Erg indrukwekkend! Het gedenkteken zou onthuld zijn op 10 mei 1932 door Z.K.H. de Prins van Wales in aanwezigheid van de president van de Franse republiek. De obelisk zelf zou reeds in 1921 op de herstelde Doelheuvel opgericht zijn.
Ik was hiervan nog aan het bekomen toen ik aan café De Dreve rechtsaf sloeg en helemaal met verstomming werd geslagen. Hier bevindt zich namelijk het Memorial Brother in Arms. Er staan o.a. drie standing stones met op een daarvan handmatig de tekst gekapt van het lied Brothers in Arms van Mark Knopfler, frontman van de rockband Dire Straits. Het beeld van het broederpaar grijpt je echt wel naar de keel...
Eerlijk gezegd was ik hier toch even van de kaart...
Aan het Sanctuary Wood Cemetery moest ik me even in de schaduw zetten.
Na een korte rustpauze dook al snel Hill 62 op. Vanaf deze heuvel konden de geallieerde troepen heel goed de Duitse linies overzien.
Ik moet eerlijk toegeven dat het Provinciaal Domein De Palingbeek net op tijd kwam zodat ik letterlijk en figuurlijk wat op adem kon komen van al deze indrukken. Vandaag geen tijd maar zeker en vast een plaats om eens te komen wandelen!
Aan de Zillebekevijver vond ik een bank met fantastisch uitzicht op Het Vijverhuis en stuurde naar het thuisfront dat ik er nu 90 km had opzitten en dat er met de wagen richting Mesen mocht vertrokken worden.
Toen Ieper aan de einder verscheen, wist ik wat er ging komen; mijn laatste Icoon maar wat voor een: de Menenpoort! Op de binnenzijde zijn meer dan 54000 namen aangebracht van overleden soldaten die niet zijn teruggevonden. Sinds 1928 wordt er om 20. 00 uur The Last Post gespeeld als eerbetoon aan hen die sneuvelden in de Eerste Wereldoorlog. Normaal gezien zouden wij dit jaar dit gebeuren meemaken maar het is er spijtig genoeg niet van gekomen...
Via Voormezele en Wijtschate kwam ik uiteindelijk in mijn eindbestemming Mesen aan. Ik liet hier nog een foto van mezelf nemen aan het Christmas Truce Monument.
Om de goede afloop van deze beklijvende route te vieren, dronken we nog iets op het terras van het gezellige Café du Centre.
Over de 108 km had ik, inclusief rustpauzes, er 7 uur over gereden.
Gezien de hoeveelheid aan interessante zaken onderweg, zou je hier eigenlijk 2 of zelfs 3 dagen voor kunnen uittrekken. Een absolute aanrader!