Groene Gordelroute

Er waren eens... de LF-fietsroutes. Deze fietsroutes werden gerealiseerd op initiatief van de fietsersgemeenschap en werden onderhouden door vrijwilligers.

Er was echter nood aan gestructureerd overleg, uniforme bewegwijzering, fietsgidsen, ... en dus werd er besloten om Icoonfietsroutes te creëren.

Op 26 oktober 2020 werd als eerste de Kustroute officieel gelanceerd die de bijna 20 jaar oude Kustfietsroute van Westtoer verving. Nadien zouden nog 8 routes volgen.

De Groene Gordelroute werd op 25 mei 2021 gelanceerd. Omdat ik in die periode de wandel- en fietsknooppunten voor Toerisme Vlaams-Brabant controleerde, reed ik op 13 juni 2021 deze route in tegenwijzerszin. De route is (buiten de Vlaanderenroute) de enige die een lus maakt maar is tevens de enige die binnen de provinciegrenzen blijft.

Tijdens mijn vakantie in de Westhoek reed ik al de Frontroute 14-18 maar koos nu dus als tweede route voor de Groene Gordelroute.

Mijn officieel vertrek was in Nossegem aan knooppunt 54 en ik zou opnieuw in tegenwijzerszin rijden.

Voor zij die willen, is er ook een "spelelement" voorzien, nl. de iCONS challenge. Hierbij fiets je de volledige route en maakt onderweg foto's bij de iconen van de fietsroute.

Het eerste icoon was het spottersplatform 25L/07R in Steenokkerzeel.

Van hieruit ging het langs Steenokkerzeel naar Melsbroek. In het Floordambos moest ik even van de fiets omdat men bomen aan het rooien was.

Er zijn zo van die zekerheden in het leven, zoals... voor een opgehaalde Verbrande Brug staan ;-)

Toen ik op De Oyenbrugstraat over de kasseien dokkerde, merkte ik plots het Oyenbrugpark op. Dit was nieuw voor mij! Blijkbaar is dit park pas op 14 september 2025 officieel geopend. In het park werden een aantal poelen, ... aangelegd maar wat mij opviel waren de splitterboxen. Blijkbaar is men tijdens de aanleg van het park op de restanten van een splitterbox uit de Tweede Wereldoorlog gestoten en werd er beslist om deze enigszins te reconstrueren. Splitterboxen beschermden de vliegtuigen tegen explosies en metaalscherven van inslaande bommen.

De Tommenmolen was me iets beter bekend maar spijtig genoeg was het hun wekelijkse sluitingsdag...

Aan de Liermolen zijn dan weer ingrijpende werken bezig dus zat er niets anders op dan richting Meise te rijden om dé nagel aan mijn doodskist onder ogen te komen; de brug over de A12. Door mijn hoogtevrees ben ik sowieso geen voorstander om bruggen over te rijden maar wanneer er boven dan ook nog eens een niet afgesloten gat van enkele meters recht voor je uit is... Met knikkende knieën lukte het me opnieuw om veilig aan de overkant te geraken.

Je rijdt dan even langs de Plantentuin in Meise maar wegens werken (uitbreiding?) is er vanaf de buitenkant niet veel meer te zien.

De korte beklimming van de Bosweg (gemiddeld 5,3 %) brengt je dan weer op een plateau.

Wanneer je de klim van de Kaarlijkstraat doet, moet je plots bijna 180 graden linksaf en steil omhoog. Dit ging maar net goed! Gelukkig kreeg ik boven een geweldig uitzicht over Brussel voorgeschoteld en kon ook mijn tweede icoon fotograferen.

Via Ossel kwam ik in Kobbegem terecht waar de eerste brouwerij gefotografeerd werd; de brouwerij Mort Subite (er zouden er nog volgen...)

Bekkerzeel en Sint-Martens-Bodegem brachten me uiteindelijk in Dilbeek waar het wekelijkse markt was. Ik moest hierdoor even zoeken om de juiste weg te vinden. Even dacht ik er nog aan om een drankpauze in te lassen maar de overvolle terrassen deden me anders beslissen.

Volgende brouwerij: Timmermans in Itterbeek. Voor de liefhebbers van Lambiek zeker eens een bezoek waard.

Gelukkig moest ik nu de Zakstraat (max. 10 %) niet beklimmen maar kon de wielen hun ding bergaf laten doen...

En dan kwam ik in Sint-Anna-Pede. Telkenmale wanneer ik hier passeer, word ik op de een of andere manier aangetrokken door de Sint-Annakerk die werd afgebeeld op de "parabel der blinden" van Pieter Bruegel de Oude. Aan het kruispunt van de Plankenstraat, Herdebeekstraat en de Plankenstraat voel je gewoonweg de geschiedenis.

De warmte begon nu stilaan zijn tol te eisen maar aan brouwerij De Neve in Sint-Gertrudis-Pede vloeit sinds 1994 de lambiek en geuze niet meer. Vanaf 1772 vloeide hier het gerstennat en maakte het deel uit van een van de vijf belangrijke lambiekbrouwerijen in Schepdaal. Nu is het een wooncomplex geworden...

Ik bleef maar in het verleden rondrijden want iets verder was daar al de watermolen van Sint-Gertrudis-Pede met het aanpalende woonhuis.

Tijd voor nog een brouwerij zeker? Brouwerij Lindenmans in Vlezenbeek, gelegen aan de Lenniksebaan, is de grootste onafhankelijke familiale lambiekbrouwerij van België.

De temperatuur bleef maar oplopen en dus dacht ik om aan icoon 3, het Kasteel van Gaasbeek, wat te eten en te drinken. Ik zag de Krijmerie maar had meer zin in iets hartigers. Had ik mijn huiswerk wat beter gedaan dan had ik geweten dat er ook lekkere pannenkoeken en wafels met fruit te verkrijgen waren :-(

Ik reed nu op en af door de Zuunvallei maar kwam spijtig genoeg geen (open) café meer tegen. Uiteindelijk bereikte ik net buiten Halle, redelijk verhit, Hotel Restaurant Taverne Alsput. Ik bestelde hier twee cola's maar niets om te eten want de maag begon stilaan op te spelen. Ik had ook even een kort gesprek met wat oudere wielrenners die ook aan het rusten waren.

Na deze deugddoende pauze ging het richting Halle waar het zoals gewoonlijk druk was. Geen tijd voor de Zwarte Madonna want ik wou nu zo snel mogelijk in het Zoniënwoud geraken...

Bij het buiten rijden van Halle moet ik een bordje gemist hebben maar gelukkig kon ik dankzij mijn geheugen de juiste weg snel terug vinden.

Het ging nu tot in Lot even langs de fietsweg aan het kanaal Brussel-Charleroi.

Er volgde nu een wat minder mooi gedeelte van de route richting Alsemberg. Hier mocht ik nu een stuk afdalen (oef...) en kwam iets verder een mooie muurschildering tegen.

Via Sint-Genesius-Rode kwam ik dan eindelijk aan icoon 4 en het Zoniënwoud. Ik stuurde naar het thuisfront dat de beentjes stilaan vol liepen en ik een pauze zou inlassen.

Het deed deugd om niet meer in de brandende zon te rijden maar het was soms toch opletten op bepaalde gravelstroken. Echt gek moet je met gewone banden niet doen...

In Hoeilaart was het tijd voor een tweede pauze; ik had verschrikkelijke dorst. Wegens werken in het Jan van Ruusbroekpark was het hier ook even zoeken naar de juiste weg.

Aan café 't Boske dronk ik een Pomton (pompelmoes met tonic) en keek ondertussen naar spelende kinderen. Zeer leuk om te zien dat kinderen ook nog gewoon kunnen spelen...

Vrijwel onmiddellijk volgde de Smeiberg (NIET de Smeysberg) met een max percentage van bijna 11 %. Jawadde!!! Het klimmen zou nu wel gedaan zijn, zeker?

Het was nog wat opletten in het tweede gedeelte van het Zoniënwoud maar toen ik in het Park van Tervuren aankwam en mijn vijfde en laatste icoon kon fotograferen, slaakte ik een zucht van verlichting.

Redelijk vermoeid kwam ik na 133 km en 1012 hoogtemeters terug thuis. Ik had er iets minder dan 7 uur over gedaan...

Dit is niet zomaar een route die je even doet. Het is na de Frontroute 14-18 nog maar mijn tweede icoonfietsroute maar dit zou wel eens de zwaarste route van de reeks kunnen zijn. Op zich is het een mooie route met heel wat moois (en ook wat lelijks) maar de gravelstroken zijn soms wel op het randje voor fietsen met gewone banden.