Rondje Wintam

Ik ben nu al enkele maanden out met een burn-out.

Buiten het mentale aspect heeft dit ook een serieuze impact gehad op mijn fysieke paraatheid; bij de minste inspanning was ik moe.

De afgelopen weken slaagde ik er  amper in om een half uur tot een uur binnen op de rollen te fietsen.

"Gelukkig" was er de warmte die het sowieso onmogelijk maakte om (buiten) te fietsen.

Het kriebelde echter om een rustige fietstocht te doen en dus besloot ik gisteren om naar de Zeesluis van Wintam te rijden en terug.

De reden om hier naartoe te rijden, was dat het zo goed als vlak was maar vooral Fietscafé Bar Bruur.

Ik speel al even met het idee om iets rond fietscafés te doen en ik koos deze als eerste uit.

Bij de start nam ik niet de knooppunten zoals voorgesteld (door het centrum van Diegem) maar reed via Novotel en de binnenring van de luchthaven naar Machelen.

In Vilvoorde reed ik een cruiseschip voorbij en dit zou niet voor de laatste maal zijn want aan de Verbande Brug moest ik wachten tot het schip passeerde. Ik werd hier voor het eerst aangesproken over mijn fiets...

Ik reed nu iets sneller dan gepland omdat ik niet opnieuw voor een brug wou staan wachten ;-)

Dan kwam een gekend stuk tot in Willebroek. Daar volgde ik nu knooppunt 83 in plaats van 01 en passeerde o.a. aan de Sint-Niklaaskerk.

om 14.23 uur stond ik dan aan Bar Bruur in Ruisbroek. Er stond 31 km op de teller.

Er kam ook net een groep Okra-fietsers uit Sint-Jozef-Londerzeel toe en ik vroeg of ze geen foto van mij wilden nemen. We hadden uiteraard een babbel over mijn fiets en kledij en ik zou deze vriendelijke mensen nog tegenkomen...

Net toen ik mijn fiets met het fietsslot vastmaakte, kwam iemand me zeggen dat ik met de fiets door het café mocht en hem achteraan op het terras kon zetten...

Het café zelf ademt fietshistorie uit met oude truitjes en blijkbaar organiseren ze op regelmatige basis ook fietsen op rollen...

Ik bestelde zoals gewoonlijk een koffie en cola maar nam nu ook een croque uit het vuistje.

Plots kwam men vragen of ik op de foto wou. Er was een fotograaf (journalist?) toegekomen en men had gezegd dat er buiten iemand zat met een oude fiets een kledij. Ik dus beroemd...

Na deze deugddoende pauze was het tijd om af te rekenen. De jongeman achter de toog vertelde nog wat weetjes over het café een complimenteerde me ook met mijn fiets en retrokledij.

Deze gesprekken met wildvreemde mensen is wat deze vorm van fietsen me zoveel energie geeft en me ook steeds nieuwe inzichten bezorgd.

Na het vertrek hier stopte ik iets verder om het thuisfront te verwittigen en werd voorbijgereden door Okra. "Nog ienen kie he!" Toen ik hen opnieuw passeerde, was het lachen geblazen.

Iets verder, op het jaagpad langs de Willebroekse vaart, merkte ik het kunstwerk "Rise Up" van de kunstenaar Lindert Steegen op. Het werk op Pompstation De Vliet in Puurs-Sint-Amands bedekt een oppervlakte van 540 vierkante meter en werd in 2021 genomineerd voor een lijst van de 100 beste streetart-werken ter wereld.

En wie passeerde hier? Jawel, Okra Sint-Jozef-Londerzeel! Ik nam nu voor heet laatst afscheid van deze geweldige groep mensen...

Iets verder moest ik dus aan knooppunt 31 de Zeesluis van Wintam oversteken. De Zeesluis van Wintam verschaft de toegang voor zeevaart, binnenvaart en pleziervaart tot het Zeekanaal en garandeert aldus de bereikbaarheid van de Haven van Brussel voor schepen tot 4500 ton en duwvaartkonvooien tot 9000 ton.

Volgend knooppunt: 34. Wacht! Ik moet hiervoor de Rupel over! Ik had geluk want het veer Schelle-Wintam meerde juist aan en ik kon onmiddellijk meevaren. Op het allerlaatste ogenblik kwam er nog een dame bij. De vrouwelijke schipper vond mijn fiets, die voor het eerst de boot nam, echt tof :-)

Toen we aanmeerden, werd ik aangesproken door de andere dame. Ze vroeg of ik had deelgenomen aan de Eroica in Italië gezien mijn fiets en kledij. Bleek dat haar man dit had gedaan. Weer een leuke babbel dus...

Taverne Tolhuis-Veer in Schelle nodigde uit tot een nieuwe rustpauze maar deze kwam iets te snel na de vorige. Het zal voor een andere keer zijn!

Ik passeerde ook opnieuw in Noeveren en merkte bj het nemen van een foto op dat ik blijkbaar een mistfilter had geactiveerd. Nadere controle leverde op dat er een of  andere substantie op de lens zat...

Iets verder zag ik dan opnieuw een graffiti kunstwerk.

Aan het Drierivierenpunt (knooppunt 51) in Rumst moest ik de blauwe fietsbrug over de Nete en de Dijle over. Met mijn hoogtevrees haat ik deze bruggen!

Via het Zennegat ging het dan richting huiswaarts.

Ik dacht om nog een tussenstop in Eetcafé De Melkerij in Zemst te houden maar dit was gesloten wegens jaarlijkse vakantie. Uiteindelijk werd het Café Schoonzicht in Weerde.

Na iets meer dan 4 uur en 83 km zat deze rit er op. Het valt moeilijk onder woorden te brengen hoeveel deugd dit heeft gedaan! Het lichaam (én de geest) wilt dus nog mee maar vooral: ik kan opnieuw genieten! Het zal nog wat tijd vergen eer ik volledig de oude ben maar ik teken maar al te graag voor fietstochten als deze!

Fietsknooppunten: 53-90-91-71-27-14-33-32-31-55-29-86-39-83-11-35-20-31-34-90-29-28-64-26-50-51-52-94-79-90-59-10-75-63-15-49-22-23-24-47-91-90-53